PIOSENKI

Super-mocni rodzice (sł. i muz. Krystyna Gowik)”

Ref.: Nasi rodzice mają takie supermoce,

że mogą zrobić wszystko i niczego nie boją się.

Więc przytulamy się do taty i przytulamy się do mamy,

bo supermocno, bo supermocno, bo supermocno ich kochamy.

Bo supermocno, bo supermocno, bo supermocno ich kochamy.

  1. Mama zawsze dobrze wszystko zaplanuje.

Ciasto, sok i lody pyszne wyczaruje.

Tata, dzielny niesłychanie, pająka pogoni,

a gdy bzyczą komary, to je sio! przegoni.

Ref.: Nasi rodzice mają…

  1. Z mamą dobrze jest rozmawiać o smuteczkach.

Mama robi mi herbatkę do łóżeczka.

Tata rower w mig naprawi, kiedy się zepsuje,

i wycieczkę wspaniałą zawsze przygotuje.

Ref.: Nasi rodzice mają…

 

„Mama i tata (sł. i muz. Bożena Forma)”

  1. Wyruszamy z mamą

na wielką wyprawę,

będzie czasu wiele

na wspólną zabawę.

 

Ref: Razem z rodzicami

chcę poznawać świat

i nie ważne wcale,

że mam mało lat.

  1. Na wycieczkę tato

zabierze mnie dzisiaj.

Jedzie z nami mama

i siostra Marysia.

Ref: Razem z rodzicami…

  1. Czuję się bezpiecznie

zawsze z rodzicami,

jeśli chcesz, zapraszam,

zostań dzisiaj z nami.

Ref: Razem z rodzicami…

 

 

WIERSZE

 „ Stado”

Stado to taka zwierząt rodzina,

tu małe zwierzę życie zaczyna.

Każdy osobnik swe miejsce zna,

o innych w stadzie tutaj się dba.

Stado jedzenie razem zdobywa,

dla bezpieczeństwa razem przebywa.

 

„Jesteśmy razem!”

Zakwitły maki w ogrodzie.

Mamie je podaruję.

A siostra zrobi laurkę –

sama ją namaluje.

Ja tacie umyję samochód

i zrobię to razem z bratem.

Sam raczej bym nie dał rady –

obydwaj kochamy tatę!

Każdy zna takie słowo,

ważne dla córki, dla syna.

Oznacza miłość, wspólnotę…

Jakie to słowo?

RODZINA!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wiersze:

„Smutna książeczka” O. Adamowicz.

Pewnego dnia ze swej półeczki,

skoczyły na ziemię wszystkie książeczki.

Razem tańczyły, razem śpiewały,

I bardzo dobrze się rozumiały.

Lecz jedna książeczka w kącie została,

taka samotna i taka mała.

Bo wczoraj Basia, jedna z dziewczynek,

karteczki z niej powyrywała

i długopisem strony popisała.

Cichutko w kącie książeczka płakała,

bo do czytania się nie nadawała.

Pamiętajcie zatem dzieci kochane,

że książeczki chcą i lubią być szanowane.